>

Nieuws

 
31 januari 2022

De kerk leeft de hele week door

In de zomer van 2021 werd ik door Sybout van der Meer, voorzitter van de kerkenraad van de Vereenigde Doopsgezinde Gemeente Haarlem, uitgenodigd om langs te komen. Hij leidde mij rond door de kerk en vertelde mij over hun zoektocht naar een manier om hun deuren weer te openen voor heel de stad. Ik kende deze kerk uit mijn jeugd. Mijn Pake was hier predikant en mijn Beppe nam ons altijd mee naar de kerstvieringen. Maar vaak kom ik er niet meer. Ook om mij heen merk ik op dat veel mensen niet eens van de kerk afweten. De schuilkerk houdt zich nog steeds schuil. 

In een tijd waar de ledenaantallen van kerken blijven dalen, is dat ook niet gek. De plek heeft geen prominente rol meer in de samenleving. Kerken worden herbestemd; ze worden omhulsels van bibliotheken, appartementen en restaurants. Maar tegelijkertijd voel ik de eenzaamheid, angst en onzekerheid bij mensen om mij heen groeien, maar waar geen plek meer voor is. Hoe mooi zou het zijn als de kerk deze rol op een laagdrempelige manier op zich kan nemen? Waar de kerk niet haar functie verliest, maar waar ze juist haar kernwaarden van zingeving, inspiratie en verbinding kan openstellen voor een groter, niet-doopsgezind publiek. En dus schudde ik de hand van Sybout en spraken wij af dat ik tot en met de zomer van 2022 op zoek ga naar een nieuw verhaal. 

Vanaf december ben ik ongeveer elke week in de kerk te vinden. Mijn missie focust zich nu op het verlagen van de drempel, zodat de kerk weer een toegankelijke plek wordt waar iedereen terecht kan. Maar ik voel ook dat ik mij begeef in een gebouw, met haar eigen tradities en een enorme geschiedenis, die niet zomaar veranderd moet en kan worden. Ik wil daar op een respectvolle en integere manier mee omgaan, wel werkend aan dat nieuwe verhaal, maar zonder de oude verhalen achter ons te laten. En dus ontmoet ik mensen, die mij rondleiden door de kerk en vertellen over herinneringen en de geschiedenis.

Ondertussen neem ik deze verhalen op met een audiorecorder en stippel ik ze uit op grote plattegronden van de kerk. Daarnaast sluit ik aan bij de dagelijkse koffiepauzes en lunch ik samen met de medewerkers wanneer dat kan. Ik word mij er steeds bewuster van dat de kerk ook een thuis en een bedrijf is, waar handelingen zoals schoonmaken, piano spelen, tuinieren, koffie zetten en vergaderen dagelijks plaatsvinden. De kerk is niet alleen een plek die tot leven komt op zondag tijdens de dienst, maar leeft de hele week door. En tijdens dit 'gewone' leven, ervaar ik de menselijke maat, die ervoor zorgt dat ik mij totaal thuis voel op deze plek.  

Eva Koopmans (1993) is werkzaam als relationeel kunstenaar, maker en vormgever. Neem een kijkje op www.evakoopmans.com voor meer informatie.

 

 


Tekst en Beeld: Eva Koopmans


Terug