>

Nieuws

 
25 oktober 2021

Onderstroom

Als er iemand is die door het leven hobbelt en daar de nodige butsen en blauwe plekken aan overhoudt – zoek dan niet verder: je hebt haar gevonden.

In de zomer van 2019 was ik er wel klaar mee. De kinderen waren een paar dagen naar hun vader en ik ging op avontuur. Naar Thorsminde in Denemarken waar een pracht van een triatlon op mij wachtte. Het parcours van te voren checken hoort erbij, en zo zwom ik in het rustige water in de baai. Dat zwemmen zou morgen helemaal goed komen, bedacht ik mij, en de volgende ochtend hees ik mij op het strand in mijn wetsuit. 

Waar gisteren de zee glad en kalm was, stond nu een fikse wind en opkomend tij. Op dat moment voelde ik angst. Dit is niet mijn water, dacht ik nog bij mijzelf. Maar goed, ik had geen achthonderd kilometer gereden om niet te starten. De scheepstoeter schreeuwde over het strand en we sprongen met een hele groep in het water. Ik had gelijk: het was niet mijn water. De golven sloegen over me heen en voor mijn gevoel kwam ik geen centimeter vooruit. De felgele boeien kon ik nauwelijks meer zien en het strand leek onhaalbaar. Door de golven raakte ik in paniek: dit kan ik niet, dit is teveel, dit is te groot voor mij. Wéér een grote golf, wéér een hap zeewater in mijn mond. 

Een tip van mijn oude badmeester schoot door mijn hoofd: op je rug draaien en rustig ademhalen. Zo gebeurde het. Ik draaide mij om, keek naar de felblauwe lucht boven mij en werd rustig. Ik voelde een stroming. Die stroming nam mij mee, ik voelde mij geborgen. 
Die onderstroom is er altijd in mijn leven. Hoe chaotisch en verschrikkelijk akelig alles ook verloopt, ik mag mij geborgen voelen.

Met hernieuwde moed draaide ik mij om en zwom naar het strand. Met een klap werd ik op het strand gesmeten (ik dacht nog: arme Jona!). En... actie. Want hoewel je de onderstroom in je leven mag voelen, het is nog steeds je eigen leven. Met die klap op het strand realiseerde ik mij: nu ben ik zelf weer aan zet. Controle nemen over mijn leven en zaken die ik niet kan veranderen, loslaten. 

Er volgden nog zestig kilometers op de fiets en tien kilometers op het strand. Ik was blij dat ik gefinisht was… 
Toch is die ervaring, daar in de zee, van onschatbare waarde. Ik mag vertrouwen hebben op de onderstroom in mijn leven, ik mag vertrouwen op de Eeuwige.

Ietsje de Boer interviewde professor Kate Bowler. Dit interview verscheen in het themaboekje Nieuw Doopsgezind Peil en is hier te lezen.

Tekst: Ietsje de Boer
Beeld: David Talley


Terug