>

Nieuws

 
3 december 2020

‘Je ziet er vegetarisch uit’

Tekst Janneke Leerink
Foto Wikicommons

‘Alsjeblieft, een kaassoufflé.’ Een gele gepaneerde driehoek wordt op m’n bord geschoven. 
‘Bedankt’, zeg ik, ‘waren de kroketten op?’ Twee 17-jarige ogen kijken me verbaasd aan: ‘Daar zit vlees in.’ ‘Dat weet ik.’ ‘Ach, dat meen je niet. Eet jij vlees? Je ziet er zo vegetarisch uit.’

Soms word je verrast door de blik van iemand anders. Zo werd ik tijdens mijn laatste pre-corona jongerenactiviteit verrast door deze deelnemer. Ze vond me er vegetarisch uitzien, een compliment in de ogen van deze jonge milieuactiviste. Dat ik vlees bleek te eten viel even tegen. Direct daarna werd ze aangenaam verrast door een oudere heer, die een kaassoufflé bleek te verkiezen boven dode dieren. ‘Nou ja!’, riep ze uit. ‘Wie had dat gedacht. U bent immers van de gehaktbalgeneratie.’ We hebben er smakelijk om gelachen. 

De ouderen waren uitgenodigd om over de Tweede Wereldoorlog te komen vertellen. Hun komst leverde ook heel wat andere gesprekken op. Politiek, levenslessen, media, omgangsvormen, alles kwam aan bod. ‘Hoe vaak heb je nou een écht gesprek met een opa’, zei de activiste. ‘Volgens mij vond hij het zelfs interessant wat ík te vertellen had.’ ‘Ik heb hier echt energie van gekregen’, zei de oudere heer na afloop. ‘Zoveel vuur zit er in die jonkies; ik had verwacht dat ze me misschien saai en ouderwets zouden vinden.’

Als er één ding bijzonder duidelijk werd die dag, voor zowel jong als oud, dan was het wel dat elke generatie zijn eigen uitdagingen kent. Nu de jeugd van tegenwoordig te maken heeft met de uitdaging die corona heet, denk ik regelmatig terug aan die dag. Er worden stevige uitspraken gedaan over jongeren. Ten dele terecht, maar ook ten dele te kort door de bocht. Wat mij betreft horen de jongeren, net als de ouderen, ook onder de kwetsbaren van onze samenleving. Het is in niemands belang om generaties tegenover elkaar te zetten. Liever zou ik de generaties weer bij elkaar zetten, om met elkaar in gesprek te gaan over wie ze zijn. Waar ze bang voor zijn. Waar ze tegenaan lopen. Hoe ze er voor elkaar kunnen zijn.

Mijn favoriete coronamens, Diederik Gommers, heeft dat goed begrepen en besloot daarom in gesprek te gaan met Famke Louise in plaats van haar uit te lachen na haar onfortuinlijke talkshow-bezoek over #ikdoenietmeermee. ‘Het waren fijne gesprekken’, zei ze later. ‘Ik kon eerst nergens met mijn standpunt terecht.’ ‘We gaan er samen voor zorgen dat de vragen bij de jeugd op de juiste manier beantwoord worden’, zei Gommers. ‘Mooi om te zien hoe zinvol een gesprek kan zijn!’

Ondanks (of misschien dankzij) mijn vegetarische voorkomen probeer ik er tegenwoordig tijdens mijn gesprekken achter te komen wat voor vlees ik in de kuip heb. Door te vragen. En te luisteren. Of ze er nu jong of oud uitzien, activistisch of zoekend, als carnivoor of fruitariër. Ik kan het iedereen aanraden. Wie weet levert het boeiende inzichten op. Wie weet levert het een lager reproductiegetal op. Of wie weet levert het in ieder geval wat meer wederzijds begrip op. 

En soms levert het een kaassoufflé op. Of waren er nog kroketten?

Janneke Leerink is jeugdwerker van de ADS.


Terug
 
  Meer informatie   Facebook   Twitter   Instagram   ANBI-register
 
  contact maandblad privacy
  routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
  veelgestelde vragen inloggen  colofon
     
   
  © 2021 Doopsgezind.nl