>

Nieuws

 
27 augustus 2020

Brommer op zee

fotografie: Maarten Biesheuvel (CCO)

Een paar weken geleden overleed een mij zeer dierbare schrijver, J.M.A. (Maarten) Biesheuvel. 

Op zo’n moment denk ik dan terug aan alle mooie, vreemde verhalen die hij schreef, en aan zijn bijzondere, wat nasale stemgeluid wanneer hij vroeger in het VPRO-radioprogramma De Avonden uit eigen werk voorlas. Daar was publiek bij, en het enthousiasme en de vrolijkheid van dat publiek deden hem hoorbaar genoegen. Zijn stem stokte dan even voor hij het verhaal met een overtreffende trap aan gekkigheden verder las..

Hij was niet alleen een bijzondere schrijver, ook een bijzonder, ja zonderling mens. Je zag en hoorde hem de laatste tijd dan ook nauwelijks meer. Hij was het liefst in zijn eigen universum, thuis. En zijn vrouw waakte over hem, zelfs als de werkelijkheid hem teveel werd en hij moest worden opgenomen. Zijn vrouw overleed een half jaar geleden; iets daarvoor waren ze nog een keer samen te gast bij DWDD. Ik kan me voorstellen dat zo alleen het leven helemaal niet meer te doen was voor Maarten. Wat blijft zijn de verhalen van een onnavolgbare, minutieuze werkelijkheid, waarmee hij een eigen wereld creëerde waarin hij thuis was. Hij voelde zich niet thuis in onze, voor hem ‘verpletterende’ werkelijkheid.

De afgelopen weken gebruikte ik zijn verhalen voor de verkondiging, omdat ze vol zitten met religiositeit en geloofsbeleving van de zeer gereformeerd grootgebrachte schrijver. Na een viering in Drachten ontspon zich een gesprek over het verhaal ‘Brommer op zee’ met een van de aanwezigen die net zo geïntrigeerd was door Biesheuvel als ik. Mijn gesprekspartner stelde dat Maarten typisch iemand was die zich niet ‘thuis op aarde’ voelde. Altijd er tussenin, verlangend naar een werkelijkheid die net aan de overzij was. 

In het verhaal staat de jonge Maarten aan dek van een vissersboot, als hij een brommerrijder over zee aan ziet komen. Met een zekere bravoure springt de man aan boord. In een gesprek legt de man uit hoe hem dit gelukt is: eerst heel voorzichtig en dan met steeds meer kundigheid en vertrouwen. Maarten zou graag achterop met hem meerijden. Maar dat kan niet. Jaren oefenen en dan ineens met zoveel extra gewicht de zee op? Dat is weer jaren oefenen! De man verdwijnt in de verte, Maarten verlangend achterlatend.

Ik voel me verwant met dat ‘niet thuis zijn’. En ineens realiseer ik me dat dit voor mij ook de plek van geloven is. Een ‘thuis op aarde’ voor al die thuislozen in deze wereld. Met een eigen taal en verhaal. In Groningen, in Schoorl. Waar dan ook…

 

Geert Brüsewitz is theoloog en predikant van de DG Groningen


Terug