>

Nieuws

 
11 juni 2020

Dan wordt het koud om het hart...

tekst Henk Stenvers – foto Ravi N Jha 

En ineens gebeurde het. Het is al vaak gememoreerd: de ene week begroetten we elkaar wat lacherig met een elleboog-aanraking, de volgende week moesten we haastje-repje thuis gaan werken, anderhalve meter afstand bewaren, ging de horeca dicht, de verpleeghuizen op slot, mochten er geen kerkdiensten meer gehouden worden, etc. etc. Alles viel stil. 

Ik zou eind maart in Canada met het Executive Committee (bestuur) van Mennonite World Conference bij elkaar komen voor de jaarlijkse vergadering. Uiteraard ging dat niet door. Dus werd er vier dagen achter elkaar twee uur vergaderd via Zoom. Een fantastische manier om te vergaderen. Althans voor Noord-Amerikanen en Europeanen. 

Het op deze manier communiceren brengt de grote culturele verschillen in omgaan met elkaar tussen mensen uit de verschillende werelddelen meer naar voren dan anders. Waar Europeanen en Noord-Amerikanen direct zijn (zeker Nederlanders!) en vaak zakelijk, zijn bijvoorbeeld mensen uit Azië of Afrika veel bedachtzamer. Het persoonlijk contact en vertrouwen is heel belangrijk. Samen eten of koffie/thee drinken is essentieel voor een goede relatie. Maar ja, hoe doe je dat als je elkaar alleen op een schermpje ziet?  

Ik begin het ook steeds meer te missen dat je elkaar bij vergaderingen niet in de ogen kan kijken. Het informele kletsen voor of na een vergadering gaat digitaal niet zo makkelijk, emoties en lichaamstaal zijn minder goed te interpreteren, het is net niet echt. Je ziet iemand zitten, maar je mist de context, zeker als je gesprekspartner een virtuele achtergrond gebruikt.         

Het internationale contact doet mij beseffen in wat voor ongelooflijk bevoorrechte positie we in Nederland verkeren. Ja, we komen in een enorme recessie, ja, de werkeloosheid stijgt, ja, de werkers in de gezondheidszorg hebben het heel zwaar gehad. Er zijn vreselijk schrijnende situaties geweest, zeker in de verpleeghuizen, en nog. Maar niemand is hier verhongerd, er worden enorme bedragen uitgetrokken om de economie weer op te krikken, men was in staat om het aantal IC-bedden in hoog tempo te vergroten, we hebben fantastische gezondheidszorg. 

Hoe anders is dat in vele Afrikaanse of Aziatische landen waar miljoenen mensen als dagarbeiders moeten leven. Ze kunnen eten als ze een dag wat verdiend hebben, maar als de economie stilvalt hebben ze niets. En uitkeringen bestaan niet. ‘Wat maakt het uit, we gaan of dood aan corona of aan honger’, zei een vriend uit Kenia tegen mij. Dan wordt het koud om het hart… 
Iemand anders vertelde uit de eerste hand over de honderdduizenden in India die op weg zijn naar huis. Te voet, want er rijdt geen openbaar vervoer. Sommigen moeten meer dan duizend kilometer lopen. Zonder eten, zonder water. Soms hele gezinnen, levend van wat ze langs de weg toegestopt krijgen.

En daar zit je dan op je ruime kamer, met je natje en je droogje, een goede computer en internet en wat al niet meer...  

Henk Stenvers is tot 1 oktober algemeen secretaris en directeur van de Algemene Doopsgezinde Sociëteit. Vanaf 2021 is hij voorzitter van Mennonite World Conference. 

Foto: Ramon Philippo


Terug