Nieuws

 
 
8 januari 2019

Een persoonlijke reactie van Wieteke van der Molen

Eerlijk gezegd, de Nashville-verklaring is in haar toon en bewoording vriendelijker, genuanceerder en respectvoller dan veel reacties die ik op Facebook tegenkwam. De roep, nee, schreeuw om een ‘vrijzinnige’ reactie, om een tegengeluid, om een tegenverklaring is op plaatsen zo fel dat het me bijna publieke zelfmoord lijkt om vraagtekens bij deze hausse aan verontwaardiging te plaatsen.

Maar eerlijk gezegd begrijp ik de ophef niet. De Nashville-verklaring is niet nieuw en bevat niets nieuws. Het circuleert binnen een groep christenen die ook zonder deze verklaring al zo tegen de dingen aankeken, en ook dat is niet nieuw. Wat nieuw is, is de ophef erover, en de publieke dwang om je uit te spreken tegen de verklaring, om openlijk partij te kiezen. En het is die ophef, die dwang waar ik veel meer moeite mee heb dan met de visie van een aantal christenen uit de orthodoxe hoek. Er is geen openheid, geen ruimte. Er zijn kanten, partijen. En grof geuit gelijk.

Er staan prachtige dingen in de Nashville-verklaring. Zoals: ‘Wij hebben onszelf niet gemaakt. We zijn niet van onszelf. Ons ware zelfverstaan als mannelijke en vrouwelijke personen is ons door God geschonken. Het is niet alleen dwaas maar ook hopeloos als we proberen onszelf te maken tot iets waarvoor God ons niet heeft geschapen.’ Ik kan daar volmondig ‘amen’ op zeggen. Voor mij staat hier heel eenvoudig dat ieder van ons, ongeacht zijn seksuele geaardheid of identiteit, deze van God gekregen heeft en dat het dwaasheid is te proberen iets te zijn dat je niet bent. Voor mij is dit een vanzelfsprekende erkenning van ieder mens, staat het haaks op hoe de auteurs het misschien bedoeld hebben. Het is maar nét hoe je het leest.

En dat is met de bijbel net zo. De Nashville-verklaring is geschreven vanuit een andere achtergrond dan de mijne, met een fundamenteel andere visie op openbaring, bijbel, God, wereld, mensen. Ook al ben ik het er niet mee eens, ook al lees ik het verhaal van recht en bevrijding zelf anders, zelfs al ligt mijn eigen lezing dichter tegen de publieke opinie aan, dat maakt de mijne niet ineens op magische wijze méér waar. Niet echter. Mijn lezing brengt me niet dichter bij God. Hooguit bij wie en wat ik God denk, lees, voel, hoop, vertrouw. Maar dát geldt net zo hard voor de auteurs van de Nashville-verklaring. We zijn allemaal maar mensen die onze weg en waarheid zoeken te verwoorden, met alle hampele oprechtheid van dien.

Dit is mensengedoe. Dat felle eigen gelijk aan beide kanten. Bescheidenheid en mildheid zouden ons beter passen. Een gesprek aangaan in plaats van schreeuwen. En ons misschien wat minder op de kast laten jagen door de sociale media, door onze angst en verontwaardiging om over één kam te worden geschoren met mensen die wijzelf zo ruimdenkend als ‘achterlijk’ beschouwen. God weet wel beter.

Wieteke van der Molen


Naar het nieuwsoverzicht

  Meer informatie   Facebook   Twitter   ANBI-register
 
  contact maandblad sitemap
  routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
  veelgestelde vragen inloggen  colofon
     
   
  © 2019 Doopsgezind.nl