Nieuws

 
 
26 november 2018

Kerkasiel Bethel

'Angst voor mensen zoals jij
angst voor ooit zelf te moeten vluchten
deel uit te maken van het leger van de havelozen
en de hebniks’ (Remco Campert)

Op 30 oktober jl. stond een vergadering gepland over de toekomst van het jongerenwerk in Den Haag. Als predikant van de doopsgezinde gemeente was ik door de Protestantse Gemeente Den Haag en STEK (Stad en Kerk) uitgenodigd daarover mee te praten. Maar het liep allemaal anders.

Derk Stegeman, afdelingsmanager bij STEK, stuurde een bericht. De vergadering moest worden verzet, want hij had opeens een nieuwe taak als coördinator van het kerkasiel. We werden van harte uitgenodigd om die avond niet te vergaderen, maar mee te zingen en te bidden in de Bethelkapel aan de Thomas Schwenckestraat. De Bethelkapel – sinds 2013 een diaconaal kerk- en buurthuis – heeft het gezin Tamrazyan onderdak verleend, en vanaf 26 oktober is er doorlopend een kerkdienst gaande. Ik was er die 30ste oktober voor het eerst aanwezig als kerkganger en later die week nog een keer.

Er wordt verschillend gedacht over deze actie, ook in onze gemeente. Sommigen vinden dat als de rechter heeft gesproken, we ons daarbij neer moeten leggen. Sommigen zeggen dat Armenië een veilig land is. Ook zijn er mensen die vinden dat een kerk niet bedoeld is om politiek te bedrijven.

Waarom ik wel meedoe? Dit gezin is al negen jaar hier, en toen het hier kwam was Armenië niet veilig. De vader was politiek actief (in de oppositie) en het is niet uitgesloten dat dit ook nu nog gevolgen heeft. Maar het belangrijkste: ze zijn hier geworteld. Bovendien heeft niet het gezin maar de Nederlandse staat de boel getraineerd - verschillende rechters hebben een positieve uitspraak gedaan in hun zaak. Het gaat in hun zaak om de toepassing van het kinderpardon, net zoals in de zaak van vierhonderd andere kinderen en hun gezinnen.

Voorgaan
Als ik voorga in een dienst heb ik over alles nagedacht, is alles gepland en staat mijn preek op papier. Maar nu was ik met tassen vol boeken in Den Haag aangekomen. Dit was anders. Ik wist niet hoeveel mensen er zouden zijn, of er muzikale begeleiding was. Wat werd er van mij verwacht en in hoeverre zouden de aanwezigen participeren? Ik wist eigenlijk niets… Vanuit die onzekerheid dacht ik: ik moet dicht bij mezelf blijven. En natuurlijk wel van te voren nadenken over een thema, maar vooral ook alle ruimte laten voor de Geest. Erop vertrouwen dat de Geest waait.

Ik dacht aan het thema angst en vertrouwen, en aan ons jaarthema. En ik dacht aan de lange stoet mensen die ons is voorgegaan in geloof, hoop en liefde, allemaal vol verlangen naar Gods huis (psalm 84). En naar waar dat Huis voor staat! Ik zag ze voor me, die mensen. Ze hebben mij iets aangereikt, ik heb dat aangenomen en bied het nu weer aan in de hoop dat het opnieuw zal worden aangenomen… en dat het doorgaat. Dit beeld kwam bij me op vanwege het estafette-karakter van de kerkdienst: we geven elkaar letterlijk een hand aan het begin van de viering, en aan het eind opnieuw, als we onze opvolger begroeten en het stokje doorgeven… Psalm 84, Hebreeën 11… Gesprekken erover. Bidden, zingen, kaarsjes aansteken.

De tweede keer heb ik gekozen voor Marcus 4: het gedeelte over zaaien, over dat kleine zaadje… En het verhaal van Amos Oz over ‘de orde van het theelepeltje’, een orde die sinds twee jaar echt bestaat (www.theelepeltje.nl). Over het kleine dat toch zo belangrijk is. Als bemoediging.

Ondertussen woont het gezin Tamrazyan nu al weken in de kerk. Ze wonen een deel van de diensten bij en de 21-jarige dochter Hayarpi leest soms een gedicht voor. (Gedichten van Hayarpi zijn te vinden op https://gedichtenvanhayarpi.wordpress.com.) Ze vindt haar kracht bij God en ze voelt zich gesteund door zoveel mensen die meeleven en meehelpen om het vol te houden. We zullen wellicht een lange Adem nodig hebben. En ik hoop dat de Geest van God zal werken in de harten van mensen die beslissen over het lot van kinderen en hun ouders.

Deze week heb ik mezelf opnieuw ingeroosterd, drie keer. En er zijn meer mensen nodig. Kom en meld je aan, via kerkasiel@stekdenhaag.nl. Voor het gezin, voor alle kinderen en voor een rechtvaardig asielbeleid. De Geest zal weer waaien.

Jannie Nijwening, predikant DG Den Haag


Naar het nieuwsoverzicht

  Meer informatie   Facebook   Twitter   ANBI-register
 
  contact maandblad sitemap
  routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
  veelgestelde vragen inloggen  colofon
     
   
  © 2018 Doopsgezind.nl