Nieuws

 
 
15 november 2018

Kerkasiel in Bethel

Kerkasiel in Bethel [i]

Op 30 oktober was er een vergadering gepland over de toekomst van het jongerenwerk in Den Haag. Als predikant van de doopsgezinde gemeente was ik door de Protestantse Gemeente Den Haag en STEK (Stad en Kerk) uitgenodigd daarover mee te praten. 

Maar het liep allemaal anders. Derk Stegeman, afdelingsmanager bij STEK, stuurde een bericht: de vergadering moest worden verzet want opeens had hij een nieuwe taak als coördinator van het kerkasiel. We werden van harte uitgenodigd om deze avond niet te vergaderen maar mee te zingen en te bidden in de Bethelkapel aan de Thomas Schwenckestraat. De Bethelkapel, sinds 2013 een diaconaal kerk- en buurthuis, heeft het gezin Tamrazyan onderdak verleend en vanaf 26 oktober is er doorlopend een kerkdienst gaande. Ik was op 30 oktober voor het eerst aanwezig als kerkganger en later die week nog een keer. Van de predikant, Axel Wicke, had ik een link gekregen naar het rooster waarop je kunt zien wanneer er een voorganger nodig is.

(Stuur een mailtje naar kerkasiel@stekdenhaag.nl als je iets zou willen doen. Allerlei hulp is welkom. Een van onze Haagse zusters gaat bijv. een keer koken. En ‘er gewoon zijn’, meevieren en -bidden is al zo belangrijk!)

Op zondag 4 november hebben we het via het (digitale) doopsgezind weekbericht bekend gemaakt in onze gemeente. Uiteraard wordt er ook in onze gemeente verschillend gedacht over deze actie, maar voor mij stond meteen vast dat ik graag een steentje wilde bijdragen.

Vorige week ben ik twee keer voorgegaan, een keer van 8.00u tot 10.00u en een keer van 18.00u tot 19.00u. Ik vond en vind het wel spannend.

Als ik voorga in een dienst heb ik over alles nagedacht, is alles gepland, staat mijn preek op papier. Maar dit is iets anders. Je weet niet hoeveel mensen er zullen zijn. Je weet niet of er muzikale begeleiding is. Wat wordt er van mij verwacht en in hoeverre participeren de aanwezigen? Je weet eigenlijk niets… Vanuit die onzekerheid dacht ik: ik moet dicht bij mezelf blijven. En: natuurlijk wel van te voren nadenken over een thema maar vooral ook alle ruimte laten voor de Geest. Erop vertrouwen dat de Geest waait.

Met tassen vol boeken was ik in Den Haag aangekomen. Ik dacht aan het thema angst en vertrouwen (en aan ons jaarthema). En ik dacht daarna aan de lange stoet van mensen die ons is voorgegaan in geloof, hoop en liefde, allemaal vol verlangend naar Gods huis (psalm 84). Waar dat Huis voor staat!

Ik zag ze voor me, die mensen. Ze hebben mij iets aangereikt, ik heb het aangenomen en ik bied het nu weer aan en ik hoop dat het opnieuw zal worden aangenomen… en dat het doorgaat. Het beeld kwam bij me op vanwege het estafette-karakter van de kerkdienst: we geven elkaar letterlijk een hand als we beginnen met onze viering en aan het eind opnieuw, als we onze opvolger begroeten en het stokje doorgeven… Psalm 84, Hebreeën 11… Gesprekken erover. Bidden, zingen, kaarsjes aansteken.

De tweede keer heb ik gekozen voor Marcus 4: een gedeelte over zaaien, over dat kleine zaadje… en het verhaal van Amos Oz over ‘de orde van het theelepeltje’, een orde die sinds twee jaar echt bestaat (www.theelepeltje.nl). Over het kleine dat toch zo belangrijk is. Als bemoediging.

Ondertussen woont het gezin Tamrazyan nu al weken in de kerk.  Ze wonen een deel van de diensten bij en de 21-jarige dochter Hayarpi leest soms een gedicht voor. (Gedichten van Hayarpi zijn te vinden op https://gedichtenvanhayarpi.wordpress.com. Hieronder de inleiding van Hayarpi.[ii]) Ze vindt haar kracht bij God en ze voelt zich gesteund door zoveel mensen die meeleven en meehelpen om het vol te houden. We zullen wellicht een lange Adem nodig hebben.

En ik hoop dat de Geest van God zal werken in harten van mensen die beslissen over het lot van kinderen en hun ouders.

Deze week heb ik mezelf opnieuw ingeroosterd, drie keer.

De Geest zal weer waaien.

(Jannie Nijwening)

[i]     (van de site van Kerk in Actie)

Geworteld
Het gezin Tamrazyan, van Armeense afkomst, maar al negen jaar in Nederland wonend, wordt met uitzetting bedreigd. Hoewel verschillende rechters in hun asielzaak een voor hen positief oordeel gaven, besloot de Raad van State uiteindelijk dat het gezin uitgezet kan worden. Een beroep op het Kinderpardon, een regeling bedoeld voor asielkinderen die al langer dan vijf jaar in ons land verblijven, werd afgewezen. Niet verrassend, want bijna elk in Nederland geworteld kind loopt stuk op het Kinderpardon. Na enkele jaren laat de praktijk zien dat met deze regeling maar in minder dan 10% van de gevallen het kinderpardon wordt toegewezen.

Gewetensnood
De Protestantse Kerk Den Haag respecteert de regelgeving en de rechterlijke uitspraken, maar stelt de vraag: ‘Moeten minderjarigen hier het kind van de rekening worden?’ Niemand kan ons vragen de ogen te sluiten voor het leed dat – objectief vastgesteld – deze kinderen wordt aangedaan. Hoe het ook komt dat een asielprocedure lang duurde, de kinderen over wie het gaat hebben nergens schuld aan. Voor hen zijn we er. En wij hebben er vertrouwen in dat uiteindelijk ook onze politici een menselijke oplossing wensen. We willen een humanitaire oplossing voor deze kinderen, en beseffen daarbij dat er nog enkele honderden kinderen in een vergelijkbare situatie zitten.’

Open
De deuren van de kerk gaan open voor dit gezin. Dat past volgens de kerk bij de openheid en gastvrijheid van kerk, juist bedoeld voor kwetsbare mensen. ‘We doen wat we altijd doen: een kerkdienst, maar dan doorlopend – zoals ook de behoefte om te worden gedragen doorlopend is. Dat doen we om dit gezin te bemoedigen, te laten merken dat we er zijn als kerk, dat er een God is die geen mens laat vallen. We bidden, zingen, zijn stil, branden kaarsen, gaan in gesprek over de geloofsvragen achter deze situatie.’ De kerkdienst vindt plaats in buurt-en-kerkhuis Bethel.

Adempauze
De kerken zoeken naar mogelijkheden voor dialoog met de verantwoordelijke politici. Ze hopen met het verleende kerkasiel ruimte en tijd te creëren om in gezamenlijkheid op zoek te gaan naar uitwegen uit dit dilemma, naar een menselijke oplossing voor deze kinderen en voor al die andere kinderen die in deze situatie zitten.

[ii]  INTRO

Beste lezer,

Graag introduceer ik mijn nieuwe website. Hier kunt u mijn gedichten vinden over het geloof, mijn eigen geloofsbeleving en het kinderpardon (scroll naar beneden). Ik lees mijn gedichten voor tijdens diensten en hoop er anderen mee te bemoedigen. Wees dus vrij om de gedichten te gebruiken in uw eigen kerk.

Hierbij vertel ik u ook meer over de achtergrond van de gedichten.

Ik heb heel veel meegemaakt. Zo mocht ik eerst niet studeren en heb ik daar ook voor moeten ”vechten”. Toen het wel lukte, reisde ik 5 uur per dag naar colleges en tentamens om me in de avond weer te melden op het asielzoekerscentrum. Het was een zware tijd voor mij. Door het geregel rondom het meldplicht en het lange reizen, was het ontzettend moeilijk een zware studie als econometrie bij te houden. Aangezien we toen nog steeds in procedure waren voor een verblijfsvergunning en alles nog onzeker was, had ik door deze combinatie van deze omstandigheden geen kracht meer om door te gaan. Toen ervoer ik de kracht en de liefde van God waardoor ik het toch volhield. Ik was blij terwijl ik heel moe en depressief was. Geen woorden voor… bovennatuurlijk! Hier gaat een deel van mijn gedichten over.

Nu heb ik samen met mijn familie ”kerkasiel” in de Bethelkapel in Den Haag. Na bijna 9 jaar rechtmatig verblijf dreigen we te worden uitgezet. Terwijl er verschillende rechters recht hadden gesproken, besloot IND toch beroep aan te tekenen.

De kerk heeft ons liefdevol ontvangen. Wees welkom in de Bethelkapel voor de 24uurs-kerkdienst.

Ik sta er vaak bij stil dat de enige plek waar ik veilig ben de kerk is. Bovendien betekent Bethel letterlijk ”huis van God”. Het voelt werkelijk als een toevluchtsoord. Om dan ook zo veel steun te ervaren van zo veel lieve mensen doet me goed. Dit is echt een daad van christelijke naastenliefde. De gedichten gaan o.a. ook over mijn ervaringen hier.

Tot slot schreef en schrijf ik ook over het kinderpardon, een regeling die helaas niet werkt. Om te voorkomen dat kinderen de dupe worden van beslissingen/jarenlange procedures, is kinderpardon geïntroduceerd. MOOI…want kinderen zijn onschuldig. Toch werkt de regeling niet in de praktijk. Zo werd mijn aanvraag net als 98 % van de aanvragen afgewezen.

Ik wens u veel leesplezier!

Groetjes, Hayarpi


Naar het nieuwsoverzicht

  Meer informatie   Facebook   Twitter   ANBI-register
 
  contact maandblad sitemap
  routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
  veelgestelde vragen inloggen  colofon
     
   
  © 2019 Doopsgezind.nl