>

Achtergronden

 
11 juli 2022

'Natuurlijk zeg ik ja'

Met een snel ontbijtje in de buik begint de Europese worship. In tegenstelling tot andere worships is die van ons volledig zonder band, en meer gefocust op rust en overdenking. Dat doet me goed en de bijeenkomst overstijgt al mijn verwachtingen. We zingen a capella, mensen zingen mee in harmonie, en de rust wordt door velen als prettig ervaren. Achteraf krijgen we veel complimenten, met name van Canadezen, maar ook van mensen die naar wat meer 'traditionele' kerken gaan. Het was voor mij een verwarmend moment: in stilte kaarsen aansteken terwijl onverwacht in de hele ruimte 'In de Heerschap' wordt geneuried. Na de sessie gingen de Noord-Amerikanen en Europeanen naar een stukje grond, omringd door prachtig groen, om op de foto te worden gezet. Lachen, gieren, brullen...!

Vandaag was de laatste dag van de GYS (Global Youth Summit) en daarmee de laatste delegates sessieOnder het genot van veel lokale en nationale snacks - waaronder mijn zeer gewaardeerde stroopwafels - gaan de afgevaardigden van de verschillende continenten stuk voor stuk aan de slag met zaken die ze voor hun continent wensen, en 's middags hopen te delen met de deelnemers. Natuurlijk volgt achteraf een uitgebreide selfiesessie.

Tijdens de lunch zit ik samen met Oscar aan tafel, mijn eerste GYS-vriend uit 2015. Het voelt alsof we elkaar al lang en goed kennen, dus we hebben het over van alles - o.a. God als vader en moeder, daten in onze landen, onze families, emoties en relaties. Het is tijd, en zo fijn dat we laat naar boven gaan waar ons een uitgebreide fotoshoot met alle afgevaardigden en deelnemers staat te wachten. Met veel in hun traditionele, of minder traditionele (cowboyhoeden, voetbalshirts, etc) kleding is het een vrolijke bende en we hebben veel plezier. Het is dan dat ik door Oscar word benaderd om 's avonds tijdens de worship te zingen in het Nederlands. Natuurlijk zeg ik ja.

Mijn avondeten moet ik in heel korte tijd naar binnen schuiven, omdat Jonathan uit Tanzania, de Argentijnse Floyd en ik vroeg bij SIT, de plek waar worships plaatsvinden, moeten zijn. Dat doen we braaf, maar daar ontdekken we dat we én niet gaan soundchecken én niet het nummer zingen dat ons is verteld. Voor mij komt dit mooi uit, want het bedoelde lied 'Hoe groot zijt gij' vind ik veel mooier en puurder dan 'How great is our God'. Wat we daar ook ontdekken is dat er echt honderden lokale jongeren staan te trappelen voor deze worship. Blijkbaar zingen we met een hele populaire en bekende band (Indonesische hillsong). Hi-la-risch! Hoezo overkomt mij dit weer? Wat ook komisch is, is dat de bandleden allemaal naar het seksmuseum en de wallen in Amsterdam zijn geweest.

Na de worship ontvangen we een pakketje met een soort gembersoep en broodje voor de terugreis. In het hotel aangekomen snacken we veel lekkers waarna er een poolparty ontstaat. Ik leer de Indiase Soma (23) zwemmen en ze straalt als een kleine vlinder: 'I feel so light'. We zijn astronauten in het water, en ze leert ook hoe ze kan drijven. 

De avond in het water is heerlijk, en de hilarische Jona uit Uganda - op het eerste oog heel bedeesd en rustig - doopt mij (amen en neusknijpend). Twee keer zelfs. Als het rustiger wordt beland ik weer in een diep gesprek over relaties, de toekomst en meer. Ook Rebecca en San doen weer mee, maar dit keer houden we het bij 2 uur 's nachts. 

Volg het verslag van Sophia Mons via:
Facebook: Mennistemoppies, klik hier
Instagram: https://www.instagram.com/mennistemoppies/


Terug