> dachtergronden.php?nr=48016&stuurdoor

Achtergrond

 
1 mei 2020

Schijnbare tegenstellingen moeten niet te lang worden gecultiveerd

Tekst en fotografie: Marijn Vermet

Eén van de aantrekkelijke kanten van het wonen in een grensregio is dat je de mogelijkheid hebt om op eenvoudige wijze in een heel andere wereld terecht te komen. 

De huizen zien er opeens anders uit, de staatsinrichting is mij een raadsel en de frieten smaken er vele malen beter. Maar sinds 22 maart gaat dat niet meer. Waar ik vroeger op eenvoudige wijze de grens met België overging, wordt dat nu onmogelijk gemaakt. Creativiteit kan de beleidsuitvoerders niet worden ontzegd: niet alleen politiecontroles maar ook dranghekken, zandhopen en betonblokken maken een grenspassage nu grotendeels onmogelijk.

Ik weet wel: ‘dit dient een hoger doel’. De bestrijding van het coronavirus is immers gediend met zo min mogelijk menselijke verplaatsingen. Via de NRC heb ik inmiddels ook begrepen dat Belgen nu eenmaal veel waarde hechten aan veiligheid en verwachten dat die van hogerhand met ferm gezag wordt geregeld. Nederlanders zouden meer gericht zijn op maatschappelijk draagvlak en het compromis, zelfs als het op veiligheidsmaatregelen aankomt. Het belangrijkste momenteel is stabiliteit en het feit dat burgers en media in beide landen vol lof zijn over hun nationale leiders en experts. 

Voor wie hier de lokale media volgt wordt de keerzijde van de medaille echter ook snel duidelijk. Termen als ‘domme Belgen’ en ‘lakse Nederlanders’ klinken veelvuldig. In Knokke verkondigde de burgemeester dat Nederlanders vanwege hun lakse coronabeleid voorlopig niet meer welkom zijn in het ziekenhuis van Knokke. En beleidsmakers in Nederland hoorde ik verkondigen dat de grensafsluiting alleen voor Belgen noodzakelijk is, omdat zij zich nu eenmaal nooit aan regels houden. 

Het raakt mij hoe snel mensen, ook in een grensregio, in containertermen over elkaar spreken. Laatst hoorde ik van een dame die haar echtgenoot eraan moest herinneren dat hij toch echt met een Belgische was getrouwd. Nogmaals: de afsluiting van de grens is binnen het kader van de coronabestrijding heel logisch. De democratieën in België en Nederland zijn ermee gediend. Maar toch... ondertussen kan een vriend van mij zijn lieve vriendin in Mechelen niet bezoeken, omdat zij geen officiële relatie hebben. Een rit door België zou in dit geval een niet-essentiële verplaatsing zijn. Van een fijne collega heb ik overigens begrepen dat ik mij geen zorgen hoef te maken, omdat goede relaties in dit soort situaties ‘verintensiveren’.

Toch hoop ik stiekem dat met Pinksteren de grens weer open is. Schijnbare tegenstellingen tussen mensen moeten immers niet te lang worden gecultiveerd. En het verschil in de bestrijding van een gezamenlijke vijand al helemaal niet. In ieder geval ben ik vastbesloten om met Pinksteren hard een regel te zingen uit een lied dat we in de Vermaning niet zo heel vaak zingen…: ‘Samen in de naam van Jezus’ en ‘De Geest doorbreekt de grenzen die door mensen zijn gemaakt’.


Marijn Vermet is predikant van de Doopsgezinde Gemeente Aardenburg


Terug